(PL) Maria Stóżyńska Baj Brożek - Mère de Hanetchka (17 ans)

Hm. Maria Stóżyńska Baj Brożek               

Maria ze Stóżyńskich Bajowa urodziła się 5 grudnia 1914 r. w Rüntke–Niemcy. W dziecięcych    latach cała rodzina przeniosła się do Francji,  gdzie ojciec został górnikiem. Po ukończeniu szkoły podstawowej rodzice wysłali Marynkę na dalszą naukę do Polski. W 1935 r. ukończyła seminarium nauczycielskie w Opocznie Kieleckim  i otrzymała pracę nauczycielki w Belgii.

Do ZHP wstąpiła 6 września 1930 r. do drużyny im. E. Plater w Marianówce Opoczyńskiej Chor. Kieleckiej wzorowo kierowanej przez instruktorkę Szkoły Instruktorek Na Buczu hm Józefinę Łapińska. Od 6.XI.1930 r. była zastępową. Przyrzeczenie złozyła 15.XI.1931 r. Ochotniczką została 15.3.1951 r., pionierką 4.V.1932 r. Będąc drużynową od 19.IX.1932 r. stopień samarytanki zdobyła 21.VII.1934 r. Próbę na drużynową miała przyznaną 19.8.1936 r.

Obóz hufca na Buczu w 1932 r. dał jej bardzo dobre przeszkolenie harcerskie i nadał właściwy kierunek ideowy. Podczas odbywajacej się na Buczu w 1932 r. Międzynarodowej Konferencji Skautek prowadziła sklepik zlotowy. Uczestniczyła w corocznach obozach letnich w Polsce. W 1933 r. na obozie drużyny pełniła funkcję przybocznej. W 1934 r. uczestniczyła w obozie drużynowych na Wileńszczyźnie. W 1935 r. odbyła zimowy kurs drużynowych na Buczu. Na Jubileuszowym Zlocie ZHP w Spale 1935 r. była tłumaczką.

W związku z otrzymaną pracą nauczycieiki w Belgii, od 1.XII.1935 r. do maja 1939 r. była hufcową i referentką zuchów na Belgię. Prowadząc coroczne obozy, w 1936 r. prowadziła obóz Chorągwi Belgijskiej w Eupen i wędrowny w księstwie Luksemburg. W 1937 obóz harcerek z Belgii w Niewport, 1938r.  kurs wodzów zuchowych w Stovelot, a w 1939 r.  kurs wodzów zuchowych w Vielsalmo.

Po  odbyciu  na  Buczu kursu phm w 1938  r.  stopień  podharcmistrzyni  został jej przyznany  rozkazem Szkoły Instruktorek 7.IV.1938 r.

W Belgii poznała i poślubiła nauczyciela Czesława Baja.

Po wybuchu wojny w 1939 r. Bajowa z rodziną przeniosła się do Francji, i ponownie przystąpiła do pracy harcerskiej. Wspólnie z mężem zajmowała  się młodzieżą organizując chór, zespół teatralny i gromady zuchów. Prowadziła  coroczne kolonie i obozy, w pierwszych latach z komendantką Kapellówną, a potem z hm J. Niedźwiecką, na wniosek której została mianowana harcmistrzynią l.V.1950 r. W opinii Komendantki była wzorem instruktorki zawsze gotowej i ofiarnej w pracy harcerskiej.

Od 1971 r. była instruktorką szkoleniową Chorągwi Harcerek we Francji, a w 1981  zastępczynią Komendantki Chorągwi.

Poza pracą zawodową nauczycielki interesowała się filozofią chrześcijańską. Dobrowolnie uczyła języka polskiego w Organizacji Kobiecej i KPH wśród  miejscowych emerytów. W miesiącach wakacyjnych do 1995 r. pomagała w prowadzeniu ośrodka harcerskiego "Bałtyk". Zajmowała się tłumaczeniami, tak potrzebnymi w programie pracy.

Była zawsze  aktywnym członkiem grona instruktorskiego  służąc  przykładem stosowania w życiu codziennym prawa i przyrzeczenia harcerskiego. Mimo  trudnych osobistych przeżyć  była  zawsze  uśmiechnięta,  życzliwa,  wyrozumiała i pomocna w potrzebie. Pięknie śpiewała, szczególnie ulubioną ''Słonce wschodzi tam gdzie Ty", która stała się pieśnią Zlotu Harcerek w Rising Sun w  St.Zj.   Była  przez  wszystkich  ceniona  i  lubiana,   a  przez  młodzież  kochana. Była stale czynna niemal do końca swych dni.

Uroczysty jej pogrzeb z  udziałem  lokalnego  chóru w mroźny dzien I7 grudnia 1997 r. zgromadził wokół najbliszej rodziny liczne harcerstwo i przyjaciól, organizacje ze sztandarami, którym się udzielała, społeczność polską i francuską, pragnących pożegnać i  towarzyszyć w jej ostatniej drodze.

źródła:

archiwum GKH-rek ZHP p.K. w Londynie

wspomnienia hm Fr. Aghamalian-Koniecznej Przewodniczącej ZHP we Francji,

wspomnienia hm E. Andrzejowskiej, "Węzełek" Nr.213, kwiecień 1998

Źródło: INSTRUKTORKI Organizacji Harcerek ZHP poza Krajem po drugiej wojnie światowej, hm Władysława Seweryna Spławska, Główna Kwatera Harcerek, Londyn 2004r.