(F-PL) Aloïs Misiak - Le directeur

REGIA MIŁOSIERDZIA BOŻEGO

MISIAK Alojzy Michał, Misiak Alois, Aloisius, krypt. i pseud.: ks. A.M., Dziadunio, Ks. A. M., St. Rzadkowski, Le Directeur (1914 – 2004), ksiądz, duszpasterz we Francji, mistrz nowicjatu, promotor miłosierdzia Bożego, radca 1946-52 i superior regii francuskiej 1961-66, dyrektor École Technique d’Imprimerie w Osny, redaktor „Messager de la Miséricorde Divine”, rekolekcjonista

Urodził się 29 IX 1914 w Rzadkowie, w parafii Miasteczko Krajeńskie, w archidiecezji gnieźnieńskiej, jako syn Piotra i Michaliny z d. Mandelke. Uczył się w gimnazjum w Sucharach (1926-27) i na Kopcu (1927-35), gdzie uzyskał maturę. Pallotyńską sutannę przyjął 15 VIII 1932, pierwszą profesję złożył 15 VIII 1934, a wieczną trzy lata później. Po ukończeniu studiów filozoficznych w Wadowicach na Kopcu (1935-37) i jednego roku teologii w Sucharach został wysłany we IX 1938 do Paryża. Tam podjął studia teologii w Instytucie Katolickim (1938-39), przynależąc do domu pallotyńskiego w Amiens. Podczas inwazji niemieckiej na Francję w 1940 uczestniczył w kampanii wojennej, a dostawszy się do niewoli, został wywieziony do obozu jenieckiego w Szlezwiku w Niemczech (Stalag X A). Przebywał tam od 17 VI 1940 do 14 VII 1942, a potem wrócił do Francji. 31 XII 1942 znalazł się w Orleanie, a następnie w Chevilly. W latach 1942-44 kontynuował studia teologiczne w Instytucie Katolickim (Séminaire des Carmes), uwieńczone licencjatem z teologii i magisterium z języka greckiego i biblistyki. 29 VI 1943 w Paryżu przyjął święcenia kapłańskie.

W Regii Miłosierdzia Bożego pełnił wiele funkcji, był m.in. wychowawcą, mistrzem nowicjatu (1951-57), profesorem (wykładowca języka greckiego i kultury greckiej w Chevilly), redaktorem „Głosu Misjonarza”, dyrektorem 3-letniej drukarskiej szkoły technicznej (1959-61, École Technique d’Imprimerie Notre Famille) w Osny, która cieszyła i nadal cieszy się we Francji doskonałą opinią, a jej absolwenci, pochodzący z wielu krajów łatwo znajdują pracę. Był również radcą regionalnym (1946-49) i prefektem studiów (1944-51), superiorem regii w latach 1961-66, rekolekcjonistą, ojcem duchownym, wielkim czcicielem, propagatorem i świadkiem Bożego miłosierdzia (Sprawozdanie z Ośrodka kultu miłosierdzia Bożego w Osny, PBI 1975, nr 2, 7-9), wicepostulatorem na Francję i Europę Zachodnią w procesie beatyfikacyjnym s. Faustyny Kowalskiej (od I 1952; z nominacji ks. Stanisława Suwały).

W książce O miłosierdziu Bożym. Wyjątki z „Dzienniczka” Siostry Faustyny, ze Zgromadzenia Matki Boskiej Miłosierdzia (Paris 1955), upowszechnił na Zachodzie fragmenty z Dzienniczka s. Faustyny. W tym celu wydał też broszury: Modlitwy do Miłosierdzia Bożego (Paris 1953, 1955, Osny 1981) i w języku francuskim: Prières à la Miséricorde Divine (Osny 1953, Paris 1955, 1955 – revue et corrigée) – przetłumaczone i wydane w języku niemieckim (Gottes Barmherzigkeit, wir vertrauen auf Dich, Strasbourg 1954, Gebete an die Göttliche Barmherzigkeit. Dritte verbesserte Auflage. Osny 1956), w Szwajcarii, Belgii (po flamandzku) i Włoszech (Preghiere alla „Divina Misericordia”. Totte degli scritti di Sr. Faustina... Grottaferrata 1957). Od 1950 aż do śmierci był dyrektorem Apostolat de la Miséricorde Divine w Osny, wydając książki, broszury i obrazki związane z kultem miłosierdzia Bożego. Był też redaktorem naczelnym „Messager de la Miséricorde Divine”, półrocznika założonego w 1955 i rozprowadzanego na terenie Francji, w nakładzie 10 000 egz. Zabiegał o wydanie czterotomowej kolekcji Miłosierdzie Boga w dziełach Jego (t. 1 Londyn 1959, t. 2-3 Rzym-Paryż-Londyn 1962 Wyd. Pallotti, t. 4 Paryż 1967 Wyd. „Naszej Rodziny”) bł. ks. Michała Sopoćki oraz Prawa do Miłosierdzia. Posłannictwo siostry Faustyny (Paris 1974, 1982 Ed. du Dialogue) Marii Winowskiej (w języku francuskim: Droit à la Miséricorde, Paris 1958; wyd. 2 jako: L'Icône du Christ miséricordieux. Message de Soeur Faustine, Paris 1978 Éditions Saint-Paul).

Podjął starania o założenie Bractwa Bożego Miłosierdzia (Association de la Miséricorde Divine) i w tym celu przygotował studium historyczne i statuty. W księdze bractwa figuruje 153 nazwiska. Od 50. lat XX w. urządzał w kaplicy gimnazjum w Osny, w Niedzielę Białą (niedziela po Wielkanocy), specjalne nabożeństwo oraz spotkanie towarzyskie. Czynił też nieudane ostatecznie starania o stworzenie w Osny sanktuarium Bożego Miłosierdzia. Przez 22 lata pomagał wspólnocie sióstr augustianek od miłosierdzia Jezusa z Francji w akcji powołaniowej na terenie Polski. 29 VI 1993 obchodził złoty jubileusz kapłaństwa. Mszę dziękczynną ks. jubilat odprawił w kaplicy przy domu drukarni w Osny, w gronie współbraci, sióstr zakonnych, przyjaciół i rodziny przybyłej z Polski. Homilię wygłosił ks. superior Marian Faleńczyk.

Zmarł 22 XII 2004 po długim cierpieniu, po 19 miesiącach spędzonych w Hôtel-Dieu – szpitalu augustianek w Pont-L’Abbé. „Stał się budowniczym mostów między Polską a Bretanią” – tak określił jego posługę generał Séamus Freeman. „Nie operował frazesami, nie szafował słowem »ojczyzna«, nie odmieniał go przez wszystkie przypadki. Ale gdy mówił o Ojczyźnie narodowej, wydobywał z tematu głęboką, czasem trudną do uchwycenia treść i przekazywał ją w sposób prosty i w zastosowaniu do życia”. Uroczystości pogrzebowe odbyły się w Osny 31 XII pod przewodnictwem bpa Jean Yves Riocreux z Pontoise. Spoczął na cmentarzu w Osny.







Fotografia górna: Archiwum Prowincji Chrystusa Króla w Warszawie
Fotografia dolna 1: Prymicje ks. A. Misiaka w Orleanie 1 VIII 1943. Z lewej strony prymicjanta stoi ks. Bronisław Wiater (w kapie), a z prawej br. Ignacy Wszołek (w komży), Archiwum Prowincji Chrystusa Króla w Warszawie
Fotografia dolna 2: Chevilly 1946/47. Grono profesorskie gimnazjum. Od lewej strony w pierwszym rzędzie: ks. A. Misiak, ks. Piotr Oramowski (dyrektor gimnazjum i rektor domu), ks. Stanisław Suwała, Nodzyński. W drugim rzędzie: Tadeusz Jost, ks. Władysław Dudzikowski, Cieszewski, ks. Stefan Treuchel, Jędrzejowski
Fotografia dolna 3: Osny
Fotografie dolne 2-3 pochodzą z Archiwum Regii Miłosierdzia Bożego w Paryżu
Ostatnio zmodyfikowano: 12 stycznia 2015 (uzupełniono 30 grudnia 2016)
Tekst biogramu: Tylus Stanisław, Leksykon polskich pallotynów (1915-2012), Ząbki 2013, 374-375