Juljan Zegar
ZEGAR Julian (1922 – 1959), ksiądz, duszpasterz polonijny we Francji, profesor Collège St. Stanislas
Urodził się 8 I 1922 w Szynwałdzie, w diecezji tarnowskiej, w rodzinie rolnika Józefa i Agnieszki z d. Pawłowicz. Ojciec brał udział w życiu parafialnym, przewodnicząc pozaliturgicznym modlitwom i śpiewom kościelnym. Julian po ukończeniu szkoły powszechnej w Szynwałdzie uczył się od 1936 w pallotyńskim Collegium Marianum. Do wybuchu II wojny światowej skończył 3 klasy gimnazjum. We IX 1939 razem z ojcem zaliczył ucieczkę na wschodnie tereny Polski, po której szybko wrócili do domu rodzinnego. Dojeżdżał rowerem do Tarnowa, by kontynuować naukę IV klasy u jednego z profesorów na tajnych kompletach. Od 3 do 20 I 1943 odbywał służbę w niemieckich Służbach Budowlanych (Baudienst); od 1942 roczną służbę za niego odbywał jego brat Stanisław. W 1943 Julian udał się do Wadowic, by rozpocząć nowicjat. Sutannę przyjął 1 IX 1943. Podczas wojny zdobył jeszcze maturę. Pierwszą profesję złożył 8 IX 1946. Studia filozoficzne odbył w Ołtarzewie. W 1946 został wysłany na studia teologiczne na Gregorianum w Rzymie. Tam 26 IX 1948 złożył wieczną profesję, a 10 VII 1949 otrzymał święcenia kapłańskie z rąk abpa Luigiego Traglii. Po święceniach został posłany do Osny. Pracował jako nauczyciel i wychowawca młodzieży w pallotyńskim Gimnazjum św. Stanisława Kostki. Udzielał się w pracy duszpasterskiej na rzecz Polonii w różnych parafiach, przede wszystkim w Troyes, gdzie zyskał sobie wielu przyjaciół, uznanie i pamięć. Głosił rekolekcje i prowadził konferencje radiowe w Paryżu oraz pisał artykuły do „Naszej Rodziny”.
Ksiądz Julian zawsze niedomagał na serce. Na 2-miesięczne wakacje 1959 wyjechał do domu rodzinnego, po raz pierwszy od 1946. Tam bardzo ciężko pracował dla rodziny, a „nawet dla obcych” („po powrocie sam mówił, że się bardzo napracował”), co miało wpływ na jego stan zdrowia. Zmarł nagle wieczorem 18 IX 1959 w Osny. Leżał na posadzce i dawał jeszcze bardzo słabe oznaki życia, kiedy go znaleziono w łazience po wyważeniu drzwi. Nie pomógł natychmiastowy ratunek. Odwieziono go do szpitala, ale nie udało się go już uratować. Bezpośrednią przyczyną śmierci był zator tętnicy płucnej (embolia). 21 IX została odprawiona za zmarłego msza żałobna w kaplicy gimnazjalnej w Osny przez ekonoma domu ks. Jana Wrońskiego, w asyście księży Tadeusza Tomasińskiego i Kazimierza Domagalskiego, kolegów szkolnych zmarłego. Ks. superior Stefan Treuchel wygłosił kazanie pogrzebowe i odprawił egzekwie; „Wszystko odbywało się w wielkim skupieniu, nawet rozrzewnieniu. Podczas przemówienia ks. superiora ludzie płakali, a sam mówca nie mógł dalej mówić”. Zmarłemu towarzyszyło 25 księży, m.in. ks. szambelan papieski Gałęzowski, ks. wicerektor W. Grzesiek, ks. proboszcz francuski z Osny oraz kapelan szpitala z Pontoise. Obecni byli bracia pallotyńscy oraz przyjaciele, zwłaszcza z Troyes, skąd przyjechała specjalna delegacja polskich towarzystw. Ksiądz Julian został pochowany na cmentarzu pallotyńskim w Osny obok grobu br. Franciszka Zbrojnego. Był kapłanem wesołego usposobienia i kochającym swoje powołanie.
Fotografia dolna 1: Castel Gandolfo 26 IX 1948. Od lewej stoją klerycy: Zegar J., Tomasiński Tadeusz, Gorman Nicholas †1978, Świerczek Franciszek †1996, Archiwum Prowincji Chrystusa Króla w Warszawie
Fotografia dolna 2: Osny. Ks. Zegar z klasą VI.
Ostatnio zmodyfikowano: 12 stycznia 2015
Tekst biogramu: Tylus Stanisław, Leksykon polskich pallotynów (1915-2012), Ząbki 2013, 646-647
Bernard Pawlowski ( mort en 1960)
PAWŁOWSKI Bernard (1897 – 1960), ksiądz, profesor Collegium Marianum, profesor i rektor w Ołtarzewie, radca regii polskiej i mistrz nowicjatu, misjonarz w Afryce Południowej, duszpasterz polonijny we Francji, radca regii
Urodził się 20 VIII 1897 w Zakrzewie, w diecezji chełmińskiej, jako syn Tomasza i Franciszki z d. Putynkowska. Nauki gimnazjalne od 1911 kontynuował w pallotyńskim Collegium Marianum. Ukończył je egzaminami maturalnymi dopiero 1 X 1919 ze względu na uczestnictwo w działaniach wojennych podczas I wojny światowej (1916-18). Sutannę przyjął 19 X 1919 z rąk ks. Augustyna Zarazy. Pierwszą profesję złożył 20 X 1921, a 21 X 1924 wieczną. Całość studiów filozoficzno-teologicznych odbył w Wadowicach (1920-26). Święcenia kapłańskie otrzymał 5 VII 1925 w Krakowie z rąk bpa krakowskiego Adama Stefana Sapiehy. Po zakończeniu studiów był profesorem w Collegium Marianum, a w latach 1928-29 przełożonym w nowo zakupionym domu w Ołtarzewie i mistrzem nowicjatu kleryków; 1927-30 był radcą regionalnym. Lata 1931-39 spędził na misjach wśród Kafrów w Afryce Południowej, gdzie niemieccy pallotyni mieli teren misyjny w Queenstown (od 1929). Wyjechał tam z powodów zdrowotnych, kierując się poradą lekarza. Pracował z wielkim poświęceniem w Queenstown, Lumku, Kumakali (miał pod opieką 4 szkoły), Stutterheim, Qoqodali i ponownie w Queenstown (Saint Theresa’s Mission), ucząc się kilku języków murzyńskich, m.in. plemion Khosa i Buszmenów. Czynił też starania, aby utworzyć w Afryce Południowej osobną polską misję, ale bez rezultatu. Swoje wrażenia z pracy i spostrzeżenia etnograficzne zawarł w artykułach drukowanych w „Królowej Apostołów” (m.in. Z Kafrarii – w wielu numerach z lat 1931-35) i „Małym Apostole” (np. Jak żyją Murzyni w Kafrarii?, „Mały Apostoł” 10(1932) 132-134, 150-151). Patronce misji św. Teresie od Dzieciątka Jezus poświęcił też publikację Kwiateczki Jezusa (Warszawa 19324; też pod tytułem Kwiateczki Jezusa. Pamiątka pierwszej Komunii św. w duchu św. Teresy od Dzieciątka Jezus, Warszawa 1937).
Na polecenie przełożonych wyjechał do Francji 8 V 1939 w celu przedłużenia wizy niemieckiej i z powodów zdrowotnych. Podjął pracę w polskim domu stowarzyszenia w Amiens, który opuścił po wybuchu wojny niemiecko-francuskiej, udając się do Bretanii, następnie przybył do Paryża i został kapelanem francuskich sióstr franciszkanek w St. Maur-en-Fossée. W tym klasztorze, leżącym niedaleko Paryża, pozostał przez 3 miesiące, a następnie wrócił do Amiens. Hitlerowskie władze okupacyjne aresztowały go w końcu X a 1 XII 1940 nakazały mu opuścić Amiens i udać się do departamentów centralnych. Po pewnym czasie został osadzony w obozie St. Maurice-aux-Riches Hommes k. Sens (Yonne). Tam na skutek ostrej zimy, braku opieki i środków sanitarnych ciężko się rozchorował. Po 2 miesiącach otrzymał jednak mieszkanie w opuszczonym francuskim probostwie, gdzie odprawiał codzienną mszę. Z powodu interwencji ks. Czesława Wędziocha, rektora PMK we Francji oraz choroby, pozwolono mu pozostać w Paryżu. Przybył tam 15 VIII 1941 i do końca wojny pracował już w PMK, jako proboszcz polskiego kościoła w Paryżu (1941-45). Prowadził biuro, a po wyjeździe ks. Wiatra z Paryża (XII 1942) zajął się duszpasterstwem Polaków w Paryżu i okolicy. Został mianowany dziekanem okręgu paryskiego. Pracę tę wykonywał do 15 VII 1945.
Ze względu na zły stan zdrowia 20 VIII 1945 został wysłany w charakterze rezydenta na nową placówkę do Osny, gdzie został założony sierociniec dla polskich dzieci. Ks. Pawłowski był radcą regii, prowadził administrację oraz był spowiednikiem i służył ks. Wędziochowi swoimi radami w zakresie urządzania sierocińca. Następnie pracował w duszpasterstwie emigracyjnym we Francji. Pełnił swe obowiązki, dopóki paraliż nie obezwładnił go na długie lata. Pod koniec I 1960 z powodu zapalenia płuc trafił do szpitala w Pontoise k. Paryża, gdzie 7 II zmarł, a 9 II został pochowany na cmentarzu pallotyńskim w Osny. Był uzdolnionym lingwistą z wielkimi umiejętnościami posługiwania się bardzo trudnymi językami afrykańskimi (Khosa).
Fotografia dolna 1: Osny
Fotografia dolna 2: Pogrzeb ks. Pawłowskiego 9 II 1960
Ostatnio zmodyfikowano: 12 stycznia 2015
Tekst biogramu: Tylus Stanisław, Leksykon polskich pallotynów (1915-2012), Ząbki 2013, 417-418
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire