REGIA MIŁOSIERDZIA BOŻEGOKOCJAN Teodor Franciszek (1924 – 1987), ksiądz, profesor Collège St. Stanislas, duszpasterz polonijny we Francji i w USA
Urodził się 5 IV 1924 w Niewiadomiu Górnym (obecnie dzielnica Rybnika), w parafii Radoszowy, w ówczesnej administracji apostolskiej Śląska Polskiego, w rodzinie woźnicy Jana i Marii z d. Kolarczyk. W Rybniku rozpoczął w 1930 szkołę powszechną, a od 1936 Państwowe Gimnazjum. Podczas II wojny światowej został aresztowany przez gestapo w XII 1939 i skazany na roboty przymusowe w Niemczech. Tam udało mu się przyłączyć do armii brytyjskiej (służył w armii w okresie od 21 X 1944 do 14 X 1946). W tym czasie kończył w Anglii Gimnazjum i Liceum Wojskowe (1944-47). Jednocześnie pomagał ks. Leonowi Bemkemu, kapelanowi wojska polskiego, w jego posłudze duszpasterskiej, jako ministrant i opiekun kaplic obozowych.
Do stowarzyszenia wstąpił w 1951 w Osny we Francji, dzięki czemu stał się członkiem regii francuskiej. W Osny przyjął 7 X tego roku pallotyńską sutannę oraz złożył 4 X 1953 pierwszą konsekrację i wieczną – trzy lata później, obie na ręce superiora ks. Leona Bemke. 12 X 1952 wyjechał do Rzymu. Tu na Gregorianum odbył studia filozoficzno-teologiczne. Święcenia kapłańskie otrzymał 29 VI 1957 w kościele parafialnym w Castel Gandolfo z rąk bpa Raffaelego Macaria, sufragana Albano. Od 1958, przez 12 lat, pracował w charakterze nauczyciela i duszpasterza w pallotyńskiej szkole – Collège St. Stanislas w Osny.
Na własną prośbę został 7 XII 1970 wysłany do North Tonawandy w USA. Pracował tam przez kilka lat jako wikariusz parafii św. Jerzego w Niagara Falls (do 31 I 1979), skąd z powodu choroby serca powrócił znowu w 1979 do Osny. Był to bowiem czas, kiedy wspólnota domu z North Tonawandy, wraz z domem przy sanktuarium Dzieciątka Jezus, w III 1978 na zebraniu domowym, odbytym pod przewodnictwem superiora Regii Miłosierdzia Bożego Zenona Modzelewskiego, zadecydowała o przejściu do polskiej prowincji (rada prowincjalna z 30 IX 1978 zaakceptowała tę decyzję). Formalny dekret Zarządu Generalnego w tej sprawie został podpisany 24 X 1978; dom w North Tonawandzie stał się więc częścią polskiej prowincji. Po dosłaniu kilku nowych księży pallotyńskich została utworzona tam delegatura polskiej prowincji. Do 24 I 1979 poszczególni członkowie mieli zdecydować o swej przynależności, a ci, którzy pozostali w regii, mieli w ciągu 3 następnych miesięcy przenieść się na jej teren. Ks. Teodor pozostał w regii.
Problemy zdrowotne z sercem rozpoczęły się u ks. Teodora już w 1984. Od tego czasu przechodził regularne badania u kilku lekarzy i przebywał w szpitalu na oddziale kardiochirurgicznym (przeszedł dwie operacje rozszerzenia żył wieńcowych). Aby uniknąć udaru lekarz zdecydował kolejną operację, stąd rano 16 III 1987 przewieziono ks. Teodora do szpitala im. Focha w Suresnes pod Paryżem. Nazajutrz odbyła się udana operacja; w ciągu najbliższego tygodnia pacjent czuł się dobrze, ale wieczorem 23 III nagle zasłabł.
Zmarł 23 III 1987, około godz. 23.00, w szpitalu w Suresnes. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 28 III w kaplicy gimnazjalnej w Osny. Wzięło w niej udział 37 księży, profesorowie obydwu szkół i wielu uczniów. Zwłoki jego spoczęły na cmentarzu pallotyńskim w Osny. W testamencie napisał m.in.: „Matce Najświętszej, której oddałem się bez zastrzeżeń w młodości, niech będzie cześć i chwała za Jej opiekę nade mną i prowadzenie mnie ustawicznie do Boga” (15 I 1973).
Fotografia: Archiwum Regii Miłosierdzia Bożego w Paryżu
Ostatnio zmodyfikowano: 12 stycznia 2015 (uzupełniono 14 lutego 2016)
Tekst biogramu: Tylus Stanisław, Leksykon polskich pallotynów (1915-2012), Ząbki 2013, 275
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire