Bronislaw Wiater
REGIA MIŁOSIERDZIA BOŻEGO
WIATER Bronisław (1910 – 1963), ksiądz, duszpasterz polonijny we Francji, założyciel i dyrektor Polskiego Gimnazjum Królowej Apostołów w Chevilly, superior regii francuskiej 1946-49, redaktor prasy katolickiej
Urodził się 27 V 1910 w Bystrzycy, w parafii Nockowa, w diecezji tarnowskiej, jako syn rolnika Józefa i Heleny z d. Kukla. Naukę gimnazjalną rozpoczął w Ropczycach, ale w 1926 zgłosił się do III klasy Collegium Marianum w Wadowicach, po którego ukończeniu wstąpił do nowicjatu i 21 III 1930 otrzymał sutannę w Sucharach z rąk ks. Wojciecha Turowskiego. Pierwszą profesję złożył 19 III 1932 w Wadowicach, a 19 III 1935 wieczną. Studia filozofii i teologii odbył w Sucharach, Wadowicach i Ołtarzewie. Święcenia kapłańskie otrzymał 11 VI 1938 w katedrze św. Jana w Warszawie z rąk abpa Stanisława Galla. Początkowo pracował jako kapelan więzienny.
Na polecenie przełożonych 8 VII 1939 wyjechał do Francji, gdzie pracował wśród polskiej emigracji. Był proboszczem polskiego kościoła MB Wniebowziętej w Paryżu; obsługiwał również kilka innych polskich placówek duszpasterskich pod Paryżem, wykonując obowiązki kapelana więźniów oraz szpitali. Został aresztowany 10 XII 1940 przez gestapo pod zarzutem szpiegostwa i przez kilka miesięcy był więziony na Cherche-Midi. Dzięki interwencji ks. Wędziocha został wypuszczony na wolność. Po wyjściu z więzienia przez 3 miesiące pracował sam w PMK w Paryżu. Po powrocie z więzienia ks. Wędziocha zajął się chorymi w szpitalach, pracą duszpasterską w Paryżu i objazdami w 15 departamentach. Prawie codziennie był w objazdach, od Nantes po Bordeaux i do granicy szwajcarskiej. Praca ta była fizycznie i psychicznie wyczerpująca, jak również bardzo niebezpieczna.
Z Paryża do Orleanu wyjechał 5 XII 1942, by tam za zgodą bpa Jana Marii Courcoux (†1951) zająć się Polakami, szczególnie zaś młodzieżą. W tym rejonie Polacy pracowali w rolnictwie i byli rozproszeni po licznych wsiach. Dom znajdował się przy ul. Ste Anne 14. W końcu VII 1943 przeniósł się do Chevilly, oddalonym 18 km od Orleanu. Tu w poł. X 1943 otworzył Polskie Gimnazjum Królowej Apostołów, którego był dyrektorem w latach 1943-46. Gimnazjum to posiadało prawa szkół francuskich i opierało się na programie humanistycznym. Pełnił też funkcję rektora domu w latach 1945-46. Rozpoczął wówczas budowę (którą prowadził później z Paryża) nowego budynku szkolnego i gmachu z wielką salą wykładową, sypialniami dla gimnazjalistów, kuchnią i 2 jadalniami. Starał się wówczas wszelkimi możliwymi sposobami zdobywać materiały budowlane, przydzielane wtedy na kartki. Na miejscu wszelkimi pracami budowlanymi koordynował rektor domu ks. Piotr Oramowski.
Ksiądz Bronisław był założycielem i redaktorem miesięcznika „Głos Misjonarza” (IX 1944 – XII 1946), drukowanego w Lille, który przejął zadania dotychczasowych biuletynów informujących Polonię o życiu, zadaniach i działalności pallotynów. W I 1947 z inicjatywy ks. Franciszka Cegiełki czasopismo zmieniło nazwę na „Nasza Rodzina”; ks. Bronisław był w 1947 jego pierwszym redaktorem. Skład i druk pisma wykonywano w paryskiej drukarni Les Presses Rapides Franciszka Pielawy. Był także dyrektorem Związku Stowarzyszeń Dziecięcych we Francji, dla którego w II 1947 zakupił pismo „Rycerzyk. Le Croisé”, pełniące funkcję oficjalnego organu Związku, ale niezawierające informacji o jego działalności; redakcja pisma mieściła się w Chevilly, a ks. Bronisław był redaktorem naczelnym.
W 1946 został mianowany superiorem regii francuskiej i funkcję tę pełnił do 1949, gdy z powodów zdrowotnych zrzekł się jej jeszcze przed upływem kadencji. Pracował wówczas jako duszpasterz objazdowy, a gdy wrócił do sił, został w 1949 duszpasterzem emigracji w Oignies-Ostricourt (objął placówkę po ks. Janie Glapiaku, który był proboszczem w latach 1942-49; †1958). Tutaj duszpasterzował na swój sposób, nie posługując się samochodem, ale wózkiem zaprzężonym w konika, co wzbudzało sensację dzieci i starszych i przyciągało ludzi do kościoła i sakramentów świętych. Doszło tu z czasem do zatargów z Francuzami w obronie ginącej polskości, co skłoniło go w 1951 do zrzeczenia się tej placówki i przeniesienia do Beaulieu (Loire). Został wówczas mianowany dziekanem południowej Francji, budując w Beaulieu duży Dom Katolicki, centrum życia polonijnego.
Od 1953 był przez 3 lata rektorem w Osny, gdzie podjął zaczętą kilka lat wcześniej budowę nowych gmachów. Ciężkie warunki życia spowodowały nadwyrężenie zdrowia, lecz mimo choroby kierował całą budową. Po skończeniu kadencji rektorskiej był przez 3 lata misjonarzem objazdowym, a następnie duszpasterzem polonijnym w Pulversheim (Bas-Rhin). Po kilku latach przejął opuszczoną placówkę w Amiens (10 X 1960), otaczając opieką duszpasterską Polaków w departamencie Somme, w promieniu kilkudziesięciu kilometrów. W pracy posługiwał się motorem (Mobylette), przemierzając okolicę Amiens w czasie mrozów, deszczu i wichur, i takie warunki pracy nadwyrężyły jego słabe zdrowie. Nic więc dziwnego, że to nieoszczędzanie zdrowia spowodowało śmierć.
Ksiądz Wiater skarżył się już od I 1963 na ogólne osłabienie. Z tego powodu, jak również mrozów, nie pojechał w połowie tego miesiąca na uroczystości kanonizacyjne Pallottiego do Rzymu, ale planował zorganizować pielgrzymkę autobusową w wakacje. Mocno wyczerpały go objazdy duszpasterskie z okazji Wielkiego Postu, nieregularny tryb życia, a szczególnie odżywianie. Do tego wszystkiego nałożyły się przygotowania do jubileuszu 25-lecia kapłaństwa, które obchodził 28 IV, a po których musiał kilka dni całkowicie wypocząć. Mimo takiego osłabienia działał dalej i nic nie mogło go powstrzymać od realizacji swej dewizy kapłańskiej: „Panie, daj mi dusze, resztę zabierz” (św. Jan Bosco). Polacy często mówili o tej działalności: „ot prawdziwy Wiater”.
Przed wieczornym nabożeństwem 15 V stracił przytomność w zakrystii i upadając zranił sobie brwi, które mu zszyto w klinice. Nie pozostał w szpitalu ani w domu, ale następnego dnia udał się do Paryża, aby załatwić różne sprawy. Wybierał się wtedy na wakacje do Polski. Odwiedził też pallotynów w Paryżu, gdzie usłyszał od superiora słowa o braku roztropności. Wieczorem 17 V odprawił wieczorne nabożeństwo w Amiens, a w kolejny dzień robił zakupy. Kiedy rano w niedzielę 19 V 1963 nie przyszedł na mszę, duszpasterze znaleźli go już martwego. Lekarz stwierdził śmierć naturalną przez udar serca. Była ona konsekwencją ogólnego osłabienia organizmu.
Uroczystości pogrzebowe odbyły się 22 V, najpierw w polskim kościele w Amiens, a potem w Osny, gdzie został pochowany na cmentarzu pallotyńskim. Uroczystościom pogrzebowym w Amiens przewodniczył ks. superior regii Alojzy Misiak. Był obecny ks. Doal, wikariusz generalny diecezji, dziekani księży polskich w Pas-de-Calais (region Nord-Pas-de-Calais), liczni księża polscy i francuscy, delegacje polskich stowarzyszeń. W kaplicy gimnazjalnej w Osny mszę celebrował ks. Leon Bemke, a ks. Misiak wygłosił kazanie. Ks. szambelan Augustyn Gałęzowski, dziekan polskiego dekanatu paryskiego i przedstawiciel PMK we Francji odprawił egzekwie przy trumnie, a ks. Misiak poprowadził kondukt żałobny na pallotyński cmentarz na Kalwarii.
Fotografia dolna 1: Archiwum Regii Miłosierdzia Bożego w Paryżu
Fotografia dolna 2-3: Pogrzeb ks. B. Wiatra
Fotografie dolna 4: Pogrzeb ks. B. Wiatra. Kazanie głosi ks. Alojzy Misiak
Ostatnio zmodyfikowano: 12 stycznia 2015
Tekst biogramu: Tylus Stanisław, Leksykon polskich pallotynów (1915-2012), Ząbki 2013, 597-600
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire